• Het zijn aparte tijden. In een wereld die wij dachten te beheersen, blijken we plotseling kwetsbaar en tamelijk machteloos. Dat is moeilijke wennen, ook omdat de gevolgen zo groot zijn. Eenzaamheid, ziekte, onzekerheid, sterven, het zijn niet de dingen waar we ons graag mee bezig houden. Maar het is nu eenmaal zo.

    Binnen al dit maatschappelijk geweld betekent het ook iets voor onze vereniging. Eigenlijk een futiliteit vergeleken met wat er om ons heen gebeurt, maar toch heeft het impact op ons allen. Want HC’03 zit velen in het hart. Niet voetballen, geen Hessenhuus, niet samen zeuren, klagen, werken en lachen. We zijn dicht, en blijven dat voorlopig ook. Ondanks vermetele pogingen van sommigen om af en toe nog een balletje te trappen.

    Maar niets kunnen, betekent niet dat we niets doen. Samen met de bestuursleden van de stichting zijn we aan het onderzoeken wat de consequenties zijn op bijvoorbeeld sportief en financieel gebied. We maken kosten, maar hebben nauwelijks inkomsten. Dat is niet fijn en ook niet oneindig vol te houden. We weten niet of en wanneer er nog wordt gevoetbald. Maar we moeten ook oog blijven houden op de toekomst. Zo buigen we ons over de vraag hoe wij binnen de vereniging met damesvoetbal willen omgaan en wat dat betekent voor de dames in onze jeugd. Misschien moet je immers juist nu wel de blik op de toekomst houden. En we proberen alles in het werk te stellen om ons park zo snel mogelijk te kunnen voorzien van nieuwe verlichting en zonnepanelen.

    Dit is allemaal belangrijk, maar niet het voornaamste. Dat is dat we vooral op elkaar letten. Laat aan elkaar weten of we iets kunnen doen om de nood te ledigen of een helpende hand toe te steken. Want voetbal is een teamsport, wij zijn een vriendenclub en iedereen is onze naaste.

rfwbs-slide